W poprzednim poście powiedziałam Wam krótką informację o rozmnażaniu.
W tym poście powiem Wam kilka informacji o zwierzakach.
Hej! W tym poście napiszę Wam coś o chomiczkach dżungarskich.
No więc zaczynajmy!
Patrząc od strony grzbietu czaszka wygląda jakby była prostokątna. Trzy tylnie poduszki stóp są ukryte, a trzy zewnętrzne pokryte futrem. Futro dziko żyjącego chomika w lecie jest ciemnoszare, posiada ciemniejsze miejsca na ciemieniu, barkach i bokach. Na bokach mogą występować białe plamy. Włosy na brzuchu są białe, sporadycznie zdarzają się także czarne. Chomik ten nie zapada w sen zimowy, więc również w zimie wychodzi na poszukiwania pokarmu. Ponieważ w rejonie występowania w zimie jest śnieg, chomik ten przybiera w tym okresie jaśniejszą barwę. Futro może się stać nawet białe. Zmiana ubarwienia futra na zimę pozwala chomikowi na lepsze dopasowanie się do otoczenia. Niektóre odmiany hodowlane są przez cały rok białe. Chomik dżungarski posiada bardzo krótki ogonek. Prawie go nie widać, gdy chomik siedzi. Samiec osiąga długość ciała równą 11, natomiast samica do około 8 cm. Ciężar ciała wynosi 30-55 gramów. Chomiki dżungarskie żyją od 1,5 do 3 lat, a rosną przez całe życie.
Typowe ubarwienia chomików dżungarskich:
Barwy podstawowe
• agouti (naturalna) – szarobrązowa na grzbiecie, brzuch jasnoszary lub biały; na bokach widoczne są charakterystyczne trzy łuki (linia pomiędzy jasnym i ciemnym futrem); pręga grzbietowa jest czarna
•saphir (szafirowy) – bardzo podobna do naturalnej, futro ma odcień szary wpadający w niebieski, a pręga grzbietowa jest ciemnoszara, również posiadająca niebieski odcień
• carmel – camel – caramel (wielbłądzi, karmelowy) – odcień zależy od barwy rodziców; młode są mocno karmelowe, ale z wiekiem stają się jaśniejsze; widoczna ciemniejsza pręga
• mandarin (pomarańczowy) – pomarańczowy na grzbiecie, ale z wiekiem brązowieje; widoczna ciemniejsza pręga
Wzory
• pearl (perłowy) – wzór ten pokrywa końcówkę włosa powodując białe lub prawie białe futerko (najczęściej przy agouti); odmiany carmel-pearl, mandarin-pearl z wiekiem bieleją
• merle (łaciaty) – powoduje jaśniejszy „kołnierzyk” za uszami
• umbrous (przyciemniany) – powoduje przyciemnienie barwy podstawowej
• imperial – powoduje biały brzuszek
Pochodzenie i występowanie
Chomik dżungarski występuje na wolności w Kazachstanie, Dżungarii Mandżurii oraz południowo zachodniej Syberii (stepy i tundra). Jest obecnie drugim co do popularności chomikiem hodowanym jako zwierzę domowe. Jest również często wykorzystywany w laboratoriach.
Gatunek ten jest jednym z najstarszych opisanych. Został opisany już w 1772 roku przez przyrodnika Petera Simona Pallasa. Nazwę otrzymały na cześć obszaru, na którym zostały znalezione – Dżungarii. Nazwa łacińska Phodopus została wprowadzona przez Millera w 1910 roku. Pochodzi od phodos dopełniacza greckiego φώς phos, czyli pęcherz, lub bąbel, oraz od greckiego πούς pous (stopa). Dosłowne tłumaczenie nazwy łacińskiej brzmi „pęcherzostopy chomik dżungarski”
Zachowanie dziko żyjących chomików dżungarskich.
Chomik dżungarski buduje podziemne nory. Poszczególne komory mogą być o wiele metrów oddalone od siebie.
W czasie zimy chomik nie zasypia, jednakże obniża swoją temperaturę ciała, aby zużywać mniej energii. Czerpią energię także z zasobów tłuszczu w ciele, co powoduje, że mogą schudnąć do 15 gramów. W chłodniejszym okresie spotykane są zazwyczaj tylko samotne osobniki a grupy nie są w ogóle spotykane.
OKI TO NA TYLE :-)
Typowe ubarwienia chomików dżungarskich:
Barwy podstawowe
• agouti (naturalna) – szarobrązowa na grzbiecie, brzuch jasnoszary lub biały; na bokach widoczne są charakterystyczne trzy łuki (linia pomiędzy jasnym i ciemnym futrem); pręga grzbietowa jest czarna
•saphir (szafirowy) – bardzo podobna do naturalnej, futro ma odcień szary wpadający w niebieski, a pręga grzbietowa jest ciemnoszara, również posiadająca niebieski odcień
• carmel – camel – caramel (wielbłądzi, karmelowy) – odcień zależy od barwy rodziców; młode są mocno karmelowe, ale z wiekiem stają się jaśniejsze; widoczna ciemniejsza pręga
• mandarin (pomarańczowy) – pomarańczowy na grzbiecie, ale z wiekiem brązowieje; widoczna ciemniejsza pręga
Wzory
• pearl (perłowy) – wzór ten pokrywa końcówkę włosa powodując białe lub prawie białe futerko (najczęściej przy agouti); odmiany carmel-pearl, mandarin-pearl z wiekiem bieleją
• merle (łaciaty) – powoduje jaśniejszy „kołnierzyk” za uszami
• umbrous (przyciemniany) – powoduje przyciemnienie barwy podstawowej
• imperial – powoduje biały brzuszek
Pochodzenie i występowanie
Chomik dżungarski występuje na wolności w Kazachstanie, Dżungarii Mandżurii oraz południowo zachodniej Syberii (stepy i tundra). Jest obecnie drugim co do popularności chomikiem hodowanym jako zwierzę domowe. Jest również często wykorzystywany w laboratoriach.
Gatunek ten jest jednym z najstarszych opisanych. Został opisany już w 1772 roku przez przyrodnika Petera Simona Pallasa. Nazwę otrzymały na cześć obszaru, na którym zostały znalezione – Dżungarii. Nazwa łacińska Phodopus została wprowadzona przez Millera w 1910 roku. Pochodzi od phodos dopełniacza greckiego φώς phos, czyli pęcherz, lub bąbel, oraz od greckiego πούς pous (stopa). Dosłowne tłumaczenie nazwy łacińskiej brzmi „pęcherzostopy chomik dżungarski”
Zachowanie dziko żyjących chomików dżungarskich.
Chomik dżungarski buduje podziemne nory. Poszczególne komory mogą być o wiele metrów oddalone od siebie.
W czasie zimy chomik nie zasypia, jednakże obniża swoją temperaturę ciała, aby zużywać mniej energii. Czerpią energię także z zasobów tłuszczu w ciele, co powoduje, że mogą schudnąć do 15 gramów. W chłodniejszym okresie spotykane są zazwyczaj tylko samotne osobniki a grupy nie są w ogóle spotykane.
OKI TO NA TYLE :-)
